Bir diğerinin ardından,
Bir gün daha…
Sıradan güzelliklerle süslenmiş yine.
Yine sıradan sıkıntılar var;
Herhangi bir gündeki dertler yine…
Yine aynı havayı soluyorum,
Aynı yerde yaşıyorum.
Aynı sudan içiyorum.
Arada bir aynı değişiklikleri yapıyorum.
Aynı yere gidiyorum kafa dağıtmak için.
Şimdi de,
Aynı yerde oturmuş;
Aynı şeyleri düşünüyorum…
“Bir diğerinin ardından,
Bir gün daha geçti yine…”
Yine umuyorum her günkü gibi:
“Yarın bambaşka bir gün olacak.”

Bir şiirin insana ilham vermek yerine olanı da alabileceği hiç aklıma gelmemişti. Bazı şeyler o kadar güzel söylenmiştir ki üstüne söyleyecek bir şey bulamazsınız. Demeye çalıştığınız herşey o güzelliği incitir. Şairin görevi de birşey yazmamak olur bu durumda… Benimkisi de öyle bi durum.

Yazmıyorum arkadaşım burda hazır yazılmışı var

Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi meselâ,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani, bütün işin gücün yaşamak olacak.
Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani, o derecede, öylesine ki,
meselâ, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut, kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel, en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak, yani ağır bastığından.