Alice Harikalar Diyarında yazısına yapılan yorumlar

Yazar: Darkgnome

Darkgnome — Wed, 21 Oct 2009 11:54:14 +0000

Güzel yorum… Ama…
İnsanların kararlarını almadan önce o kadar düşünmelerinin iki sebebi vardır.
1. Bir sonraki sefer aynı sorunla karşılaştıklarında daha az düşünmek.
2. Kararlarını alırken hata yapmamak.
Bir yol ayrımına gelseniz siz de aynı şeyi yaparsınız. Oranın en bilge ve her şeyi bilen kedisine “Hangi yol” diye sorarsınız. Asıl sorduğunuz ise “Hangi yol boyunca karşılaşacaklarım daha zararsız ve hangisinin sonunda ne var?”
Kediden beklenen cevap ise şu şekildedir…
“Sağdaki yolu seçersen şehre gidersin. Orada senin buradan çıkman için gereken iksir var. Soldan gidersen çiftlik evine çıkarsın. Orada ise kraliçenin arkadaşı var…”
gibi…
Yanlış yolu seçmek ya da uzun yolu seçmek bazen daha iyi oluyor. Sanırım bu yol ve yöntem seçme konusunda “Run Lola Run” filmi Alice’in bu mesajından daha kuvvetli bir mesaj vermekte. Hatta daha da fazlasını.
Alice’de bir şey daha dikkatimi çeker. Mesela hikayenin başında geç kaldığından koşturan tavşan, bir sonraki sahnesinde çay partisinde anlamsızca konuşmakta ve zaman öldürmektedir. Sanırım oradaki her karakter insanın içindeki kötü bir yöne gönderme yapıyor. İnsanın kendisinde görmek istemediği pek çok olguyu hikayede başka karakterler olarak vermiş gibi.

Yazar: ati

ati — Thu, 17 May 2007 16:18:00 +0000

çok güzel bi nokta yakalamışsın!

Yazar: çirem

çirem — Wed, 02 May 2007 21:24:00 +0000

Çocuk kitabı denilen kitapların gerçekten “çocuklar için” olduğuna fazla inanmamak gerekli . Zira şu ana kadar okuduğum kitaplar arasında gördüğüm en etkileyici kitap “Küçük Prens” idi.

Küçük Prens’ten örnek iki bölüm: “Astreoid B612 üstüne bütün bunları anlatmam, size numarasını bildirmem, büyükleri memnun etmek içindir. Büyükler sayılardan hoşlanır. Onlara yeni bir dostunuzdan söz açtınız mı, hiç bir zaman size önemli şeyler sormazlar.Hiçbir zaman: ‘Sesi nasıl? Hangi oyunları sever? Kelebek toplar mı?’ diye sormazlar

‘Kaç yaşındadır? Kaç kardeşi var? Kilosu nedir? Babası kaç para kazanır?’ diye sorarlar. Sonra anladıklarını sanırlar. Büyüklere: ‘Pembe kiremitten bir ev gördüm, pencerelerinde çiçek saksıları vardı’ dersiniz, o ev gözlerinin önünde bir türlü canlanmaz. Onlara: ‘Yüz bin franklık bir ev gördüm.’ demeniz lazım. Derhal: ‘Ne güzel ev!’ diye bağrışırlar.”

“Bir gün bana: ‘Onu dinleseydim keşke!’ dedi. Çiçeklere kulak asmamalı. Onları yalnız seyretmeli, koklamalı. Benim gezegenime mis gibi kokular saçıyordu. Ben zevk almasını bilemedim. Şu kaplan meselesine canım sıkılacağına, gülümseseydim ne olurdu?’

Daha da açılarak:

‘Ben onu hiç anlayamadım, dedi. Söylediğine değil, yaptığına bakmalıydım. Kokular saçıyor, içimi açıyordu. Ne diye bıraktım gittim onu. Nazlarına rağmen beni sevdiğini anlayamadım. Çiçeklerin bir günü ötekine uymaz. Gençtim, toydum işte, bilemedim onu sevmesini.’”

Yazar: ZX

ZX — Sat, 28 Apr 2007 19:15:00 +0000

Karar veremiyorsan bırak hayat nereye götürürse adamı… Hayattan daha deneyimli bir yol gösterici bulunabilir mi?

Yazar: fea

fea — Fri, 13 Apr 2007 19:04:00 +0000

Pişman olma korkusudur çoğu zaman insanı kararsız bırakan ama kararsızlık varsa, işin ucunda gerçekten ciddi bir amaçta yoktur demek… Evet, bu kitabı tekrar okumalı:)

Yazar: KnightOfPain

KnightOfPain — Mon, 09 Apr 2007 22:30:00 +0000

hehe:D kuccukern okumustum ama tam olarak hatirlamiyorum ne oldugunu,ama guzel bir hikayeydi,babam bana dedi bence okumustum kucceken sende oku bari diye.bence bu hikaye olmez:)