Ve bir kez daha geldi sona…
Her seferinde farklıydı,
Ama hep aynı bitiyordu nedense.
Her seferinde bir boşluk bırakarak,
Her seferinde buruk bir umut…
Ne aydınlatacak kadar parlak etrafı,
Ne rahat verecek kadar sönük zavallı gözlerine.
Aynı sessizlikte;
Yine aynı şarkı vardı zihninde,
Ve aynı buruk melodi…
Bıkkınlık bile vermiyordu artık.
“Ne olacak” diye bile sormadı bu kez kendine.
Bu sefer farklı olacağıından değil,
Farkettiği için artık,
Yapacak başka şeyinin olmadığını…
Devam edecekti öylyse;
Tekrar aynı sonu aramaya,
Bildiği tek oyunu oynamaya…
Sinan Onur ALTINUÇ
06.11.2008
Aslında pek karamsar bi havada değilim ama yazmaya kalkınca bu çıktı Belki bi karakter tahlili bile olabilir…
Umarım beğenirsiniz. (umarım yorum yapan da çıkar =) )
beğenmem mi, yine çok güzel ifade etmişsin içinden geçenleri..
edebiyat, garip aslında, yani bunları yazabilmen için illa ki öyle hissetmen gerekmiyor, ama ben okurken hepsini hissedebildim, kısır döngünün içinde kayboluyor insan bazen.
melodi demişken, aklımdan the noose geçti okuduktan sonra, onu çağrıştırdı şiirin, dinliyorum şu an:)
merhabalar,
aslında yorum yazmam genelde, sessiz takip ederim. yorum yapılmasını umduğunuz için değil de aslında bu şiir bana şu saatte çok iyi geldiği için teşekkür etmek istedim …
saygılar!
seninle gurur duyuyorum. baban.