Kayıp

Önce kalemimi kaybediyorum.
Kaybettiğimi bile anlamayacak kadar,
Uzun süre aramıyorum

Ay ışığını kaybediyorum sonra.
Orada olduğunu bilip avunmak için bile,
Bakmaya yeltenmiyorum.

Heyecanımı kaybediyorum,
Korkunç bir soğuk kanlılıkla,
Şaşırmıyorum artık…

Coşkuyu kaybediyorum.
Sevinebiliyorum ama,
Mutlu olmadan…

Sesleri kaybediyorum.
Bir kitap sayfasında yazanlar gibi,
Duyuyorum ama notalar olmadan.

Renkleri kaybediyorum.
Elmanın rengi hala kırmızı ama,
Yaprağınkinden o kadar farklı değil artık.

Kafamı kaldırıp yukarı bakıyorum.
Ay gerçekten de yok bugün.
Gözlerimi kapatıyorum,
Bu kez görüyorum…
Bir ses duyuyorum,
Bir tane daha…
Müzik gibi, farklı birbirinden.
Gözlerimi açıyorum,
Karanlıkta pek belli değil ama,
Gökyüzü başka renkte topraktan.
Ve masanın üstünde bir kalem duruyor.
Kaybettiğim kalem hem de…

Sinan Onur ALTINUÇ
22.03.2009

Facebook Yorum

Kayıp” üzerine 5 düşünce

  1. Sinancım basarılarının devamını dilerim, kesinlikle bir amatörün verdiği samimiyet ve bir ustanın verdiği duyguları birlestirerek sunmussun okuruna (ben de burada edebiyat yapmaya calıstım ama oldugu kadar artık :D). Dikkat ettiysen internet sitemin adresini verdim yukarıda, boyle kendininkini linkleyip milleti özendiriyorsun bak iste ben de özendim bana da site yapalım hadi 😀

  2. @Çağrı: Vaaay Çağrı’m da gelmiş. Onurlandırdın beni. Ayıbettin çağrı ne diyorum hemen nası bişey istediğini bul. Bi örnek bul yapalım. Blogsa hemen kurarız sorun değil. Hatta bi portfölyo çakalım sana bir de blog nasıl 😀

    @Solar: Solar vallahi arada bakıp da “ben de bir şeyler yazıyordum ya” diyecekler olmasa onu da bulamazdım. Sen de sağolasın yani. Buarada anlaşmayı yenilemenin vakti geldi bence de =)

Bir Cevap Yazın