Gündoğumu

Gün doğdu yine,
Her sabah gibi…
Güneş ateşledi çiçeklerin renklerini,
Benden hemen sonra,
Bir serçe karşıladı cıvıltısıyla ilk ışıkları.

Sızıp gelen bir tutam ışık bile,
      biraz olsun kırdı gecenin ayazını.
Derin, serin bir nefesti,
      beni hala ayık tutan.
Gecenin en güzel anı,
      belki de son anıydı.
Belki umut, belki meraktı
      beni hala ayakta tutan.
Ve gözlerim güneşi görünce
      teslim oluverdiler yorgunluğa.

Sahi ne güzeldi gün doğumu.
Ne kadar zaman olmuştu?
Hatırlamak gibiydi biraz.
Biraz yaşamak gibi…
Karanlıkla savaşıp bütün gece,
Işığa teslim olmak…

30.05.2015

Facebook Yorum

Bir Cevap Yazın